Dagboek

STUKSKES 2011-2015

NB: Een dagboek is het niet! Het zijn slechts fragmenten uit langere verhalen. 

SCROL NAAR ONDEREN VOOR DE

LAATSTE UPDATE februari 2015 : Kikker en Goudvis 

Nokkiedingen

Vandaag een GSM voor m`n werk gekregen. Wat `n gedoe om bereikbaar te zijn! Heb de hele gebruiksaanwijzing doorgenomen, maar nergens is te vinden hoe ik er mee moet bellen!!! Van alles geprobeerd om nokkie aan de praat te krijgen. Op alle knopkes zitten drukken..., schermke bleef onleesbaar. Ineens kwam er licht in en ik zag `n sjaggie mens in beeld verschijnen. Stond ik mezelf te fillemen!!! Met de voorkant van nokkie! Geen idee hoe dat mogelijk is. De uit-knop kon ik niet vinden, dus ik heb nokkie met beeld en al terug in de doos gedaan. Nu hoor ik af en toe rare geluiden uit de doos komen. Zo te beluisteren wil er iemand uit...

Pandora

... om een lang verhaal kort te maken... Nokkie zit nog steeds in een soort  doos van Pandora. "Doske dicht late! Ook al zijde nog zo nieuwsgierig... niet meer openen...  want dan vervliegt ook de Hoop!!!, aldus de wijzen uit een ver verleden. 
Nou maar hopen dat er niemand belt ...

Escargoooooohooooosss

... gisteravond met `n clubke `n etentje gehad.  Heel gezellie. Was m`n bril kwijt en kon de menukaart niet lezen. Heb hoopvol maar wat aangewezen. Na efkes wachten en veul gebabbel arriveerde `n amuse van garnalen, daarna kwamen de slakken, toen filet vant een of ander en tot slot `n vruchtendinges in waterrijs. Alles op veulste grote borden...
Vannacht was ik heeeeeeel blij dat de borden niet vol hadden gelegen met garnalen, slakken, fileekes en vruggies, want de porceleinen pot was bijna te klein!

Apropos

... zoiets heet ONTSLAKKEN... Scheelt `n hoop...!

Arrie en Cobie

... nou we toch bezig zijn tussen `n hoop sterren... 
Ooit bracht ik `n bezoekske aan de Sterrenwacht... om alles `s van dichtbij te kunnen zien. Was vooral benieuwd naar de ringen en maantjes van Jupiter. Die zouden die avond goed te zien zijn. Ik mocht aansluiten in een bejaardenrij. Schuifel schuifel. Ken jut zien Arrie?  Nou, Arrie kon `t niet zien. La mijn us kijke! Arrie maakte plaats. Ziede gij wa Cobie? En Cobie gaf verslag van wat ze zag. Ik zien ut testbeeld, Arrie! En ze stapte achteruit. Arrie keek nog `s door de telescoop, een oog stijf dicht geknepen, mond strak.
Ebbe ze daar dan ok tillevisie?  

Echte Sterren, die Arrie en Cobie!!!

Muzeplatje

Twee andere Sterren, maar dan in een tijdperk zonder nokkies en tillevisie. Lies en Leen, middelste zusjes in een kroostrijk gezin waren de armoe beu. Zij gingen de dingen anders bekijken en ze besloten deftig te gaan praten. Op `n warme zomeravond, vroeg naar bed gestuurd, zolderraam wagewijd open, hoorden ze ene Kee vanaf het buitenpletske beneden opscheppen over haar Wimpie.
Hoor je dat, Elisabeth?  Leen gaf Lies `n por. Jazeker, Helena, ik kan het goed horen. En Lies stapte sierlijk uit bed, liep majesteitelijk over de krakende houten vloer naar het open zolderraam en declameerde met gedragen stem:
Helena, heeft de hofdame het muzeplatje vandaag al schoongemaakt met puffemeerde zeep?

In het hele paleis was geen pluche matje te bekennen en in de hofhouding werd gewoon groene zeep gebruikt... of zand en soda...

Soap

... het was een waarachtige soap! Wellicht de eerste ooit! Vele jaren later, met de intrede van de tillevisie, werden de uitzendingen om de haverklap onderbroken met reclames voor zeep... Kassa! Helaas, de puffemeerde zeep van Lies heeft haar niet meer opgeleverd dan zere kniekes. Voor straf moest ze het hele paleis dweilen... omdat Kee zich aangesproken had gevoeld. Lies en Leen kregen het maar niet uitgelegd dat het niet om het muzeplatje van Kee ging...

Boemelen

... op het ritmisch gebonk van het boemeltreintje werden we heen en weer geschud. Tegenover me zat `n moeder met haar dochtertje. Ze zwegen. Moeder keek naar buiten en het kind begon met haar beentjes te schommelen. Zijn we dur nonnie?, vroeg de kleine. Netttjesss pratennn, Geertruda!!! En Geertruda ging rechtop zitten. Oooooh, mammaaa, kijkk eensss wattt een mooooi groottt wittt paaaard ... meej un klein perdje... ennuttt schettt!!!
... v
oorbij gleed het landschap met het paard en de pony ... en de hoop boemelde verder!  

Identiteit

... in het gastenboek wordt gevraagd wie ik ben.
Dit ben ik ...

Rozenoedjes Missie

Deze doppen zijn voor de missie, pufte zuster Sol, terwijl
ze de juten zak open deed en de inhoud ervan over de
aaneengeschoven tafeltjes uitschudde.

Waff da ff...ufter.. miffie?

De non pakte de volgende zak van de stapel en zei: Je hebt
vast weer niet opgelet bij de kattegiesmoes. Ga zitten, dan
kun je helpen met pletten.

 

Fff…p..piegeltje, fff…p..piegeltje in me hand, witte gij wa miffie iff?

Niet aaien, maar pletten!, brak de non in. Je moet ze plat slaan en dan terug doen in de zak. 

Wa doen fffe meej de lege fff…akke die over ffijn, ff…ufter?

Daar gaan de nieuwe doppen in, als jij tenminste door wilt werken!, gromde de non.

Waar ffijn die dan, ff…ufter? Er volgde geen antwoord op deze essentiële vraag, maar slechts een bits bevel. Pletten jij! Anders ga je maar zakken vouwen. De non zag er lilluk en bozig uit.

Doe ffelf...ik ffou gin ff…akke, ffe fff…tinke, ik wil gin fff…tink aan me hande. Ik ffin `t ook nie leuk om op dd…de dd…dopjefff te ff…laan.

De non werd nog lillukker en de kleine opstandige werd voor de keuze gesteld: Aan de dopjes of de gang op!!!  Het tempo van het gebonk op de tafeltjes vertraagde. Zo`n veertig handjes bleven ineens half in de lucht hangen.

Mag ik ech kiefffe, ff…ufter?

En nou de gang op jij!!! Bid twee rozenhoedjes! Een voor vergiffenis en een voor de missie!

 

Roooooooooooffffffff……enoedje……….roooooooooooooffffff……enoedje………oeoeoedje van papierrrr…rrr………ffffffffff….……….ffffffe…giffffff……enifffffff ………fffffoorrrr…. mijjjjjjjjjjj en de mifffffff….ieeeeee, weergalmde het in de hoge kloostergang. Hhhhhhhaaaaa…llooooo…

Oooooooo, klonk er steeds verder weg achteraan. Thuis zeggen de muren niks terug, hier wel!

Waaaaaa iff miffffff….ieeeeeeeeee?  Ieeeeee, antwoordden de muren. Rozenoedje keek om zich heen. D`r was verder toch echt niemand te zien. Nog `n keertje dan maar. Hhhhhhhaaaaaa…lloooooooooo

Oei, de lillukke non. Alleen haar hoofd stak buiten de deuropening. Stil jij! Ga daar zitten!!! Een zeer knokige vinger wees naar de lange lage bank onder de lege kapstokjes. Rozenoedje schuifelde naar de bank en vroeg: Iero, ff…ufter?

Blijf daar zitten tot ik je kom halen en doe je gebed in stilte! Laat ik je niet meer horen!

Weg was de non.

Rott non, fluisterde Rozenoedje. Stilletjes vouwde ze haar handen. Roofenoedje, roofenoedje, laat de non weg. Roofenoedje, roofenoedje, luifter naar mij. Ff…tomme non, blijf weg.

Al snel had Rozenoedje er genoeg van. Ze keek de lange gang in. Ze stak haar duim in de mond en begon te neuriën. Ineens stond ze op en volgde stapje voor stapje de witte tegels van de geblokte vloer. Aan het eind van de gang keek ze om de hoek. Ooooooohhh, waff da? Ze volgde met haar ogen de gekleurde stralen die een eindje verder van een kant uit het niets door de ruimte naar omlaag gingen. Ze liep met snelle pasjes naar de plek waar de stralen de grond kusten. Ze keek omhoog, naar het gekleurde glas-in-lood raam waardoor de zon naar binnen scheen. Haar mond viel open.

Kijkdoofff… oooooooh wa mooi!!! Haar wijsvingertje ging door de lucht de afbeeldingen langs. Menffe meej oedjeff van goud… bloemekeff… mooi ffogeltje… ffieke meneer… bal meej kruiffje… booffe meneer… rare bome… mooie meffrou… nog `n meffrou… blau… groen… rood… geel… ander blau… oranje…goud...

Rozenoedje kwam ogen tekort. Haar mond bleef vol verwondering openstaan.

Wat doe jij hier? Verschrikt draaide Rozenoedje zich om; ze keek recht tegen twee gevouwen handen, die langzaam uit elkaar gingen.

Kijke naar de hoge kijkdooff, ff..ufter, da mag toch wel. Wie bennu?

Ik ben juffrouw Schutz, novice. En wie ben jij?

Rozenoedje keek met grote ogen naar het kruisje aan de ketting van de juffrouw. Ik heb ook `n medallie meej `n kruiffje,juffrou Ff…joetff, op me hemp. Dan mag ik hier toch ook wel kome?

Nee kind, dit is de kapel voor de zusters. Hier mogen alleen de zusters komen. Moet jij niet in de klas zijn?

Mag ik nie, juffrou. Ik moes gaan ffinge van roo…ffe op m`n oedje omdaj ik fff…toutt ben. Ik www…ee nie ww…wa miffie iff, juffrou.

Bij wie zit jij in de klas?, vroeg de vriendelijke stem.

Ff...ufter Ff...ol, juffrou. Die doej altij lilluk tege mij. Mag ik bij u in de klaff?

Kom, dan gaan we terug naar zuster Sol. Ik moet iets anders gaan doen. Geef me maar een hand.

Wa gaaj u dan doen, juffrou?

Bidden tot God.

Mag ik meej doen?

Dat kan nu niet, m`n kind. De Heer heeft mij geroepen. Weldra leg ik mijn gelofte af. Weet je wat dat is?

Nee, juffrou.

Trouw zijn aan God. Ik ga naar de missie om daar in Godsnaam te helpen bij de zieken en de armen. En om het woord te verkondigen.

Welluk woord, juffrou?

Godswoord. Ken je dat?

Nee, juffrou. Ik heb `m nog nooit ore prate.

 

De juffrouw nam Rozenoedje bij de hand. Samen liepen ze terug naar het klasje. De juffrouw klopte op de deur. De lillukke non kwam naar buiten en vroeg met gispende stem wat er was. Rozenoedje hoorde het gebonk in de klas. Ze zag langs de half openstaande deur dat er nog veel doppen geplet moesten worden. Ze kon niet verstaan wat de non en de juffrouw tegen elkaar zeiden.

Kom, ik mag met je mee, zei de juffrouw.

Even later zat Rozenoedje aan een apart tafeltje met een lepeltje de gekleurde aluminium doppen glad te strijken. Met gom plakte zij ze op lollystokjes. Daarna prikte Rozenoedje ze in een grote bol klei uit de kleibak en zette het als bloemstukje in de vensterbank. Ffoor de miffie…fffff…waai ook maar naar de ffff…ogeltjefff. Rozenoedje lachte en zwaaide naar de vogeltjes.

Een voor een gleden de bloemen van hun stokje. Juffrou, juffrou, de bloeme fff…fffalle dd..d`raff...

De lillukke non lachte en siste: Daarom willen ze de gekleurde doppen niet hebben bij de missie!

…ffffffffffffffffffffffff… Rozenoedje verdween in het niets… daar mag alles zijn, zo het is…

 

Nadat Rozenoedje klaar was met ‘wisselen’ hield het stotteren vanzelf op. De meeste vragen die zij had, stelde ze steeds meer in gedachten. De antwoorden vond ze in de haar omringende wereld. Niet altijd, dat vond ze jammer. Ze had veel beschermengelen, dat wist ze zeker, want anders zou ze nooit zoveel mooie plaatjes gekregen hebben. Op de achterkant ervan stond soms een tekst geschreven die ze niet goed begreep. Ze was er toch maar zuinig op en verborg de plaatjes bij haar andere schatten op een geheime plek. Zo kon niemand er gemeen om lachen.

Juffrouw Schutz is nooit non geworden. Zij verliet het klooster, vlak voordat ze geprofest werd, en ging het hoger onderwijs in. Toen Rozenoedje haar Communie deed, kwam juffrouw Schutz samen met de aalmoezenier van haar vaders werk op het feest. Zij waren familie van elkaar.

De zilverkleurige aluminium doppen zijn nimmer bij de missie terecht gekomen. Volgens de geruchten werden ze regelrecht naar de oorlogsindustrie gebracht. En de lillukke non…die kon er ook niets aan doen dat ze zo lilluk was. Maar die wrat op d`r voorhoofd had ze beter weg kunnen laten halen. Dan had Rozenoedje geen aanleiding gehad om te vragen: Waff da ffufter? Een zeer slechte binnenkomer.

 

De vader van Rozenoedje ging regelmatig ‘op missie’. Bij thuiskomst toverde hij altijd Mekka-repen vanonder z`n pet. Hoe was de missie? , vroeg Rozenoedje`s moeder dan.

Het was druk in Mekka… , zei hij soms.

Rozenoedje wist wat dat betekende. Het was geheim; hij mocht er niet over praten. Net zoals zij niet over haar ‘reis’ kon praten, bang als ze was dat ze weer zou gaan stotteren omdat ze niet goed wist hoe het allemaal uit te leggen. Want lillukke nonnen, die kun je overal tegenkomen. En niet voor alles zijn er woorden. 

 

Heel veel later kon Rozenoedje zich nog maar weinig herinneren van de eerste jaren op de kloosterschool. Nog wel zag zij soms de aluminium doppen voor zich en de stinkende juten zakken, de kleuren van het hoge glas-in-lood raam en ook al het zwart wat haar voor de ogen kwam als ze in het kolenhok werd opgesloten. En eveneens dat juffrouw Schutz haar het rozenhoedje heeft leren bidden… met gesloten ogen… want dan komen alle kleuren van God vanzelf tot je. Al de rest is overlevering, dus Rozenoedje is nooit helemaal in de vergetelheid geraakt. Zij heeft echt bestaan. Haar naam was anders, maar ze sprak en dacht hetzelfde. Af en toe is zij ineens zeer aanwezig, lijkt wel. Heel even, als een echo uit het verleden...

 

…ffffffffffffffffffffffffffffffffff…

Pech-Blanc

... ik woon aan het eind van een lommerrijk bergpad in `n oud boerderijtje. Daar doe ik m`n ding. In een groengeschakeerde omgeving, doordrongen van bloemengeuren, wiegende natuurgeluiden, veel en warm licht ... moestuintje, fruitbomen, kippen, geitjes, poezen, honden, `n pratende kakatoe en `n eigenwijze ezel, Nonoyes genaamd. Een keer per week ga ik naar het dorp onderaan de berg, in stoet met m`n dieren en in de hand `n envelop. Geen brief, maar `n handgeschreven column voor in het lokale krantje. Het zou kunnen gaan over hoe men aan de andere kant van de berg de wegen aan het verbreden is, terwijl er nauwelijks nog verkeer langskomt ... of het is dom beleid of het is `n uiting van hoop ...
Plots schrik ik wakker ... het is slechts een droom. Alhoewel, onlangs schreef ik `n geemigreerde vriendin hierover. Zij liet me weten dat alles tot in detail klopt  ... tot en met de pratende kakatoe ("mon mari") en de eigenwijze ezel aan toe ("cèst moi!") ...  
Het wordt tijd voor een bezoek aan chambre d`hote Pech-Blanc in la douce France!!!

Instructie

... neme notige deelwerpen en screu die bots in die ringworm totte die klik zeg. Geven beetje tik op op vlake zij en zette pijl met vleugehelp naar ove kant ...
en klaar is lakast ...

D`r is toch iets mis gegaan, want ik heb drie botsen, twee ringwormen en vier vlake latjes over!

Laatjes

... dus alles maar weer uit elkaar gehaald en van voren af aan weer in elkaar gezet. En nu kom ik een bots en twee ringwormen tekort ... Het ladekastje staat op VIER vlake poten, waarvan er eentje nogal raar bij hangt. En de laatjes schuiven niet ... Wellicht teveel duvelljes gebruikt ...

Verbinding

Vijfenzeventig jaar later ... 
... tring ... tring ... tring ...
"Goeienavond, wie daar? "
"Hallo Leen, met mij, mee Lies!" 
"Dag zusje van me, fijn dat je belt! Hoe gaat het daar?"
"Goeoeod, met jou ook?"
"Zo z`n gangetje, we worden oud, Lies..."
"Kep nuuws, we zijn wereldberoemd! We staan op de computer!"
"Wablief?"
"Nou kunnen ze onze verhalen lezen aant ander end van de wereld!"
"Gaat het wel goed met je, Lies?
"Geloof `t of niet, maar agge Muzeplatje intikt op de computer dan kun je`t zelf lezen! Vraag maar aan oew kienders!"
"Is het echt waar? Hoe kan dat dan?"
"Iets met `n lijn, maar dan zonder draad, door de lucht, iets met verbinding zonder dat je `t ziet!"  
"Echt waar?!" 
"Nou ben ik alles in `n schrift aant opschrijven. Alles wat we beleefd hebben. Ook dat van Jantjemijnlijn en van
Ikke pap jullie allemaal pap...
"Hahahahahaha, oooh Lies, en dat van die Plooienbroek en Pak Suuker...
"Jazeker, hahahahaha, ... " 
"Wat hebben we `n lol gehad, he Lies!... Witte nog ...."
(vanaf nu zijn de verhalen van Lies en Lena te lezen op de webpagina WITTE NOG ...)

Kleiblommen

... hier ben ik bezig in de Kleiput ... met de opnames voor Zon, Water en Pluis ...
Als kleuter was ik al niet weg te krijgen bij de kleibak ... ballen draaien, stapelen, stapelen ... tot hoge torens ...  Of dotten klei prikken op lolliestokskes ... en die vormen tot blommekes ... om uit de delen ...
Kleiblommen op stokskes ... Nadat ik er een tussen de tenen van de Heilige Theresia in de kloosterkapel had gestoken, was het nonnenkot te klein ... Ik mocht niet meer aan de kleibak ... Geen nood, er is genoeg klei in de wereld waar je als mensenkind lekker je gang kunt gaan!
 

De Boom

... de boom die op veel van mijn uitzichtfoto`s pontificaal en ogenschijnlijk ver uitsteekt boven de bosrand wordt binnenkort wellicht gekapt omdat men op die plek huizen gaat bouwen.  Links op de foto hiernaast is hij te zien ... Vastgelegd op de avond dat de aswolk van de vulkaanuitbarsting op IJsland boven het land hing.
Terwijl ik dit zit te schrijven kijkt hij ... zoals altijd ... naar wat er boven hem te zien is ...
Ik zal `m missen!

Verstoring

... in de afgelopen dagen is de manege aan de overkant gesloopt ...
Eerst kwamen afschrikwekkende maanmannen de asbest dakplaten van de bijgebouwen halen. Daarna werden de zijwanden van de grote paardenstal gedemonteerd. Ook op de laatste avond dat het dak er nog op lag, waren de zwaluwen flink in de weer om insecten uit de lucht te plukken voor hun jongen. De zwaluwgeluiden klonken echter anders. Alsof ze wisten wat er ging gebeuren ...
Wekenlang heb ik genoten van hun spel in de vroege avondlucht, van hun vrolijke gekriet en hun duikvluchten naar de kleine nesttoegangen onder de daken van de stal en de bijgebouwen. Gisteravond waren de zwaluwen niet meer te zien. Hun broedplaats is afgebroken. Wat rest is een stalen karkas in het licht van de ondergaande zon ... De omringende bomen brengen als het ware een requiem ten gehore ...

Opperdepop

... zeven keer vierentwintig uur bereikbaar moeten zijn is helemaal niet erg als er niks gebeurt. Maar als er niks gebeurt en je wordt toch iedere nacht om klokke twaalf wakkergepiept door je nokkie dan ben je blij dat de week maar zeven dagen telt.

Vandaag is me uitgelegd dat de de elektronische agenda van de GSM kan worden uitgezet zodat je niet om de haverklap `n seintje krijgt dat er op dat tijdstip `n afspraak in je agenda staat. En tevens is me vandaag verteld dat je het tingeltje van binnenkomende emails die vanaf je account worden doorgeseind naar de GSM ook kunt uitschakelen.

En zo is het gekomen dat ik er in de afgelopen week elke nacht om klokke 00.00u aan herinnerd ben dat de secretaresse met vakantie is. En tevens heb ik mogen vaststellen dat er `s nachts door velen hard gewerkt wordt bij de baas. Iedere nacht kwamen er `n stuk of wat emails binnen ... met een pingeltje ...

Maar het lichtsignaal van nokkie is niet uit te schakelen ... dat gaat heel de nacht door ... als `n vuurtoren in de verte werpt ie elke tien seconden `n lichtstraal over je heen ... overdag ook, maar dan zie je het niet.

En zo is het ook gekomen dat ik vandaag mobiel niet bereikbaar was ... want de batterij van nokkie was opperdepop ... en ik heb `m na de overdracht niet aan het infuus gehangen ... gewoon vergeten, want ook ik was helemaal ... opperdepop ...    

Looping

Vandaag heb ik `n prachtig naslagwerk gekregen van m`n zus. `n Tirion* natuurgids over ... WOLKEN ...  met `n grote doos lekkere chocola d`rbij ... Dus ik ga nu twee dingen tegelijk doen, iets wat ik normaal gesproken niet zo leuk vind ... vooral niet als het moet! De kans zit er in dat ik m`n wolkenfoto`s vootaan ga voorzien van wetenschappelijke duiding.  Zoals deze:

* Loopingwolken zijn een aanwijzing voor een goed gemengde atmosfeer met schone lucht, omdat alle verontreinigingen snel verdund naar boven worden afgevoerd. Voorzichtigheid is echter geboden wanneer zich boven zeer hoge schoorstenen loopingwolken vormen. In zulke gevallen zou er lager bij de grond toch een inversie aanwezig kunnen zijn. Schoorstenen worden namelijk ter beperking van de milieuvervuiling vaak zo hoog gebouwd dat hun uitstoot plaatsvindt boven zulke regelmatig optredende, lagere inversies.  

Als ik het goed begrijp daalt dan alle rook dus neder ... en dan zien de mensen dus niks meer ... en dan wordt er veel gekucht ...

Gelukkig kan ik op de tast chocolaatjes vinden ... ben ik in geoefend ... want ik kom er m`n bed voor uit ... Vind ik `s ochtends soms allemaal wikkels op de grond ... Ben ik weer aan de wandel geweest door het donker ... naar de koelkast ... want daar bewaar ik al m`n chocola ... 

Loopingwolk ... hoge schoorstenen ... chocolaatjes ...  

Wordt vervolgd!

Onderwaterwereld

Deze zomer wilde ik me gaan bekwamen in onderwaterfotografie. Awel, ik hoefde er de deur niet voor uit, want sinds `n paar weken stroomt het water herhaaldelijk langs de bovenkant van een raamkozijn en langs de binnenkant van een muur naar binnen. Heb dan emmers en pannen te weinig. En steeds als het is opgehouden met regenen is in elke regendruppel tegen het raam een hele "wereld" te zien ... kijk maar!

Te Vrind

IJskristallen op autodak ------>


... naast me stonden vanochtend twee Portugezen de autoruiten van hun auto ijsvrij te krabben. Ik met m`n spuitje ruitenontdooier .. spuit .. spuit ... wissertje erover ... skoon!
Vraagt een van die Portugezen: Waar gekoopt?
Ik zeg: Gekrijgt van Sint! Ok wa hebbe?
:) :)
Nou heb ik twee Portugeesjes te vrind, dankzij de spiritus van de Sint ... 

de Ballen



Na het vallen van het blad konden de ballen de boom in!

Haut-Couture




Verdwaalde Kerstbal met Haut-Couture ...

 

de Jantjes

"Fffffffffffff..., we hebben weer hard gewerkt vandaag!"
"Nou hé, maar ja, `t is voor het goede doel, zullen we maar denken."
"Inderdaad, voor `t goeie doel ... voor de Jantjes!"
"Voor de Jantjes????"
"Ja, ja, voor de Jantjes. Voor Beton en Steen!"

Lalala tik

Fien van Vliet zingt een lied lalala tik lalala tik lalala tik verder komt zij niet met bekraste ziel draait zij door het leven lalala tik lalala tik lalala tik om het even en oneven vele toeren heeft zij uitgehaald om bij te komen lalala tik lalala tik lalala tik in al die dromen zo klinkt het almaar door
lalala tik lalala tik lalala tik maar `s wat gaan doen!

Groet




Elk Veertje dat je vindt, is de Groet van een Engel !

De Wind van Nonoyes

Nonoyes heeft vandaag besloten geen stap verder te zetten. Hij wil geen ezel meer zijn. Hij wil twee armen om vrij mee te kunnen zwaaien en ook wil hij twee benen waarmee hij rechtop kan lopen. En van die gekke hoed tussen zijn lange oren wil hij verlost worden.

Zijn baasje duwt tegen zijn kont en roept "Vooruit ... Nonoyes ... yessss!!!"

Nonoyes zet zich schrap, neemt een diepe teug lucht en geeft z`n baasje voluit tegengas ...


... en daarmee is het verhaaltje uit!

Aant Werk



... onder aan de dieke is het goed toeve en kieke!

Huislook


De bloeiende huislook op de dakpan uit de tuin van m`n vader, brengt me terug naar het moment dat ik de zolder van het ouderlijk huis aan het opruimen was. Daar trof ik in een hoek onder de schuine balken een doos aan, met daarin allemaal kleine zakjes. Papieren zakjes met handgeschreven tekst er op. Het prachtige handschrift van mijn vader. 

Mijn ouders hadden de gewoonte om overal waar ze kwamen bloemzaad en bollen te ritselen. In de voor- en achtertuin stond dus altijd een bonte kermis aan wilde en gecultiveerde bloemen. Alles door elkaar. Ieder jaar in een andere kleurschakering.
Als alles was uitgebloeid, werd de tuin opgeschoond. Dan stond er alleen nog groen, winterhard spul. De bollen gingen de grond in, wat stro erover en klaar was Ko. 

In het voorjaar werd de doos met zaaigoed van zolder gehaald en de inhoud van de papieren zakjes werd zorgvuldig uitgestrooid over de verse grond. Steeds vroeg mijn moeder: Ko, wat voor bloemen komen daar uit?  En dan antwoordde m`n vader: Dat weet ik niet vrouw! En steevast reageerde m`n moeder met: Schrijf het in het vervolg dan `s op het zakske wat voor zaad er in zit!

En zo is uiteindelijk geschied.  Op de papieren zakjes die ik uit de doos viste, stond onder andere geschreven:
MOOIE GROTE GELE BLOEMEN  ... KLEINE  PAARSE BLOEM MET GELE STREPEN  ... WITTE FLOKSEN  ... HELE MOOIE  DONKERRODE FLUWEELZACHTE BLOEM  ... VERRASSING ... SNOFFELS ... GOUDSBLOEMEN ...  VERGEET-ME-NIETJES ...

Kiek op d`n Diek



Vastgelegd tijdens kieken bij windkracht 8 ... 
Bijna uit de boks gewaaid, de oren er zowat afgefloten en volledig in beslag genomen door het prachtige licht aan de Oosterschelde ...  Op deze plek liggen veel herinneringen ... Zij komen en gaan met het getij ...

Deurdruit

Mannetje gaat 's morgens vroeg naar werk. Vrouwtje zit nog even in nachtgewaad op de bank te kijken naar het nieuws op tv. Dan moet ze naar de wc. Ze loopt naar de woonkamerdeur ... Deze gaat niet open ... hoe het vrouwtje ook aan de deurkruk wringt. Ze is er wel 'n kwartier mee bezig en nog gaat de deur niet open. 
Vrouwtje belt mannetje. Of die naar huis wil komen, want ze zit opgesloten in de woonkamer en ze moet verschrikkelijk naar de wc. "Pak maar 'n emmer uit de schuur!", zegt het mannetje. 

Vrouwtje kan het bijna niet meer ophouden en ze besluit via de open keuken door het raam naar buiten te klimmen en via de voordeur naar binnen te gaan ... om zo naar de wc te gaan. Gelukkig ligt de voordeur-sleutel meestal op tafel in de woonkamer.
De overburen zien vrouwtje langs het keukenraam naar buiten klimmen en ze denken: "De buuf is nog lenig op haar ouwe dag!"

Vrouwtje is ontdaan van haar last, maar ze kan nu de woonkamer niet meer in. En daar ligt de telefoon. Ze wil mannetje bellen om toch maar naar huis te komen. Dus vrouwtje gaat weer langs het keukenraam naar binnen. De overburen denken: "Ze is vast bezig met ochtendgymnastiek!"

Mannetje komt thuis en vrouwtje staat voor het keukenraam. Mannetje gaat naar binnen, wil de woonkamer in, maar de woonkamerdeur gaat niet open. Vrouwtje staat achter de deur en vraagt aan mannetje: "Wat heb jij toch met die deur gedaan?" 

Na kort overleg aan het keukenraam loopt mannetje achterom. Met 'n beitel, hamer en zaag gaat hij via de achterdeur de woonkamer binnen. Hij loopt naar de woonkamerdeur, wrikt en trekt aan de deurklink ... Deur gaat niet open.
Hak,hak, hak, zaag, zaag, zaag ... Kwartier later ... Huppekee ... Deurdruit!!!
Diagnose: sluitwerk had het begeven en daardoor was het palletje blijven hangen in de dagschoot. Kwestie van goedkoop ...
Mannetje gaat weer naar werk en vrouwtje zit zonder woonkamerdeur.

Drie weken later ... 'n nieuwe deur, drie keer opschuren en drie keer verven verder is alles weer normaal. Zou je denken ... Ook de houten vloer bij de woonkamerdeur moet hersteld worden ... en de muur ... en de deurstijl ... en het pronkkastje ... 
Kwestie van duur ...

Waar gebeurd!!!

Wist U ...

...dat er via een opengeboorde kies langs het wortelkanaal zoveel lucht ingeperst kan worden met het schoonblaas-spuitje dat allebei de wangen, de onderkaak en de hals helemaal opgeblazen kunnen worden? En ook de oksles en de streek rondom het borstbeen? 
Nee? Nou, ik wel! Het ziet eruit alsof je met botox volgespoten bent; het duurt dagen voordat je jezelf weer herkent in de spiegel!

Ook waar gebeurd!!!

Buite binne nie

Vanachter de langzaam opengaande deur verscheen een bos met krullen, toen een glunderend gezicht … Roos ...   Ze heeft vandaag een goede dag en ze declameerde:

  de son skijnt en d`r lig sneeuw

het is kout

buite
binne nie

dag zuster

kfin u lief

Nolle

Lapbone, stekebezies, kweejpere, ketsels, eerbezies, tommatjes, slaoi, wittiknie, kerse, beskes, lieveneersbiske, vliender, sjalotjes, juin, muizenolleke, pieterselie, knorraap, peekes, ... en gunterwijt ziede graon vor 't brood en daorachter de bogerd van Nolle ... dies' tonrond van d'oliebolle!

Zo sprak m'n opoe tijdens de rondleiding in haar moestuin en ze zou nu 125 lentes zijn!
Ik was fier!

Kauw


Het is hier al ver in het voorjaar en er hangt nog steeds geen blad aan de bomen van de kauw!  Maar mooi is het wel met al die kauwtjes in de bomen als noten op een grillige notenbalk! 

Billy the Shit

Op de weg van het Brabantse naar het Zeeuwse reed een zwarte touringcar. Daar waar truckers gewoonlijk de namen van hun geliefden op de cabine zetten stond in grote letters geschreven: 
BILLY THE SHIT ON TOUR
Hahahahahahahaha

De Parasol

We gaan vandaag naar de dijk en we nemen mee: een parasol. Maar die hebben we niet. Dus we rijden eerst naar de MEHA, helaas, die heeft geen parasollen. Dan maar naar de Kraamkrasper. Die is gesloten. Oei, zonder parasol houdt een van ons het niet uit aan de dijk bij 30 graden in de volle zon. We gaan 's kijken bij Truintira, met haast, want we willen voor het heetst van de dag aan het water zitten. 
De parasollen liggen vlak bij de kassa, dus we nemen de sluiproute. Zo omzeilen we de gang langs allerhande non-hebbedingetjes voor huis en tuin.

Bij de parasollen blijken er geen geschikte parasollen meer te zijn. Alleen maar grote terras-parasollen en een fel oranje-franje geval en daar gaan we echt niet mee aan de dijk zitten. Balend gaan we richting uitgang. Nog even naar de plee om te lozen en ... wauw ... wat zien we als we daar de deur uitkomen:
'n Uitstalling met een levensgrote pluche gorilla op 'n strandstoel, aan 'n gedekte tuintafel, met rondom palmbomen en onder een ... strandparasol! We aarzelen geen moment en hijsen de parasol uit de standaard. We kijken of er een prijskaartje aanhangt ... nee ... goh, wat jammer nou, is niet te koop. 

We trekken de stoute schoenen aan en lopen met de parasol naar de kassa van de tierelatijnen-shop. 
Goeiemorgen meneer, mogen we deze parasol afrekenen?
De meneer zoekt naar het prijskaartje. Geen prijskaartje. 
De meneer vraagt:  Kon u de parasol zo pakken?
Jazeker, meneer, daar bij de aap.
De meneer gaat met de scanner over de barcode op een geplastificeerd A4tje naast de kassa. 
Da's dan twaalf euro vijfennegentig, alstublieft!
Pin pin, ratel ratel ... betaald!

We gieren het uit van de lach als we langs de aap naar buiten lopen ...
Die heb nou geen parasolletje voor z'n apebolletje!

Kikker en Goudvis

Hoe het alom bekende verhaal begon:

De met wratten bedekte kikker en de schitterend mooie goudvis kwamen elkaar op een zomermiddag tegen in de tempelvijver. "Besef jij wel hoe mooi ik ben?", bubbelde de goudvis, en ze liet haar zwierige staart parmantig kringelen.
De kikker zei niets.
"Ik begrijp wel waarom je niets zegt", gniffelde de goudvis, "ik ben niet allen gracieus in mijn bewegingen, ik versterk ook nog de schoonheid van de gouden zonnestralen."
Ook nu zei de kikker niets. Hij bewoog zelfs niet.
"Zeg nou toch eens wat!", eiste de goudvis.
Op dat moment werd de glinsterende vis door een ooievaar opgespiest en mee in de lucht genomen.
"Daaaaag!", kwaakte de kikker.

Hoe het verder ging:

Op het moment dat de kikker kwaakte, verdween hij in de bek van een snoek.
De kikker en de goudvis ging samen hemelen en daar mochten ze binnen zonder kloppen. Ze gleden een prachtig verlichte ruimte binnen.
"Ontdoe u van alles en kom dichterbij!", klonk het gedragen galmend, "en vertel wie gij zijt!"
Kikker en goudvis probeerden zich voor te stellen, maar ze kwamen niet verder dan:
"Ik ben ... Ik ben ... Ik ben ..."
Ze wisten niet meer wie ze waren en ook niet waar ze vandaan kwamen.
"Wees gerust", zei de stem, "Gij zijt wat gij wenst te zijn en gij zult weldra wederkeren!" 

En zo is het gekomen dat er kikkers met vleugels zijn, goudvissen met kikkerpoten en breedbek-ooievaars.
Ze moeten alleen nog ontdekt worden ... Ont-dekt ... Hun ware Zelf kunnen laten zien.
Daar zijn vele reizen voor nodig, hemel in, hemel uit ... al dan niet vermalen via de bek van een ander.

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

:) | Antwoord 09.09.2016 15.57

Eddut ok in de gate, Leo ... Dialect is makkelijker te kramen dan te lezen ... Hahaha

Leo | Antwoord 09.09.2016 15.35

Leuk om op jouw site te kunnen grasduinen, kost me wel veul tijd, mar die hemme we toch genogt!

Bepke | Antwoord 24.04.2015 16.59

Kikker en goudvis: mooi, wat schrijf je toch prachtig! WoordKunst!

:) | Antwoord 12.08.2013 00.30

Stout!!!

Het Mannetje | Antwoord 16.03.2013 21.57

Het mannetje vind dat er een leuk stukske is geschreven over hoe hij deur de deur ging. Deur hang nou een nieuwe deur, da scheel een hoop gezeur.
Het Mannetje.

Knechtje | Antwoord 26.07.2012 16.05

Net huislook gelezen...op het werk..misschien niet zo verstandig want mn ogen glimmen...even de gedachte aan mijn opa Ko..precies zoals hij was...

José | Antwoord 08.05.2012 19.33

Volgens mij is er ook een kiekje van jou boven op de diek...

Gesnapt! | Antwoord 16.03.2012 10.59

Marie-José | Antwoord 06.12.2011 15.08

gewit dadik prachtig vin ge mot gewoon dorgaan, bravo

ireen 08.12.2011 23.38

Sjeir Ammie, Vottere PlatAlters neppa improevee bokoe deepwie vottere deepaar D`Ollaande. Mais zjee komprie votre messaazje ... Sertenneman zje kontenu!

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

25.06 | 10:55

Spider-time!

...
25.06 | 10:52

Never a dull moment!

...
25.06 | 10:50

Out of the box!

...
25.06 | 10:49

Houden zo!

...
Je vindt deze pagina leuk